Welke complicaties kunnen er optreden?

Aan elke operatie zijn risico’s verbonden – ook bij de heupprotheseoperatie kunnen complicaties optreden. Meestal spreken de voordelen echter voor een operatieve ingreep: patiënten krijgen na de heupprotheseoperatie immers doorgaans een groot stuk kwaliteit van leven terug.

Zoals bij elke operatie kunnen ook bij de vervanging van een heupgewricht aangrenzende structuren beschadigd raken. Hierbij zijn vooral belangrijke zenuwen van betekenis, zoals de ischiaszenuw en de femoraliszenuw. De chirurg zal daarom vooral op deze twee zenuwstructuren letten.

Tijdens de operatie kan in zeldzame gevallen het dijbeen- of bekkenbot beschadigd raken. Afhankelijk van de botkwaliteit en de zorgvuldigheid van de chirurg kunnen er fijne haarscheurtjes in het bot optreden, maar ook grotere botbreuken. Hierdoor kunnen onder bepaalde omstandigheden verdere operatieve stabiliseringsmaatregelen nodig zijn, in die gevallen wordt ook de nabehandelingstijd langer.

Direct na de operatie kunnen er nabloedingen en bloeduitstortingen in het wondgebied optreden. Daarom worden er meestal kleine slangetjes, zogenaamde redondrainages, in de wond geplaatst, via welke wondsecreet en bloed kunnen worden afgevoerd. Deze kunnen na twee tot drie dagen worden verwijderd.

Onder trombose wordt de vorming van een bloedprop in een bloedvat verstaan. Daarvan kunnen kleine stukjes losraken, waardoor bloedvaten in de longen verstopt kunnen raken (embolie). Bij operatieve ingrepen wordt de kans op trombose met name verhoogd door de bedlegerigheid. Daarom worden er maatregelen getroffen om trombose te voorkomen, daartoe behoren bijvoorbeeld anti-trombose-spuiten en spataderkousen.

Naast de incisie moeten ook de onderliggende weefselstructuren weer aan elkaar groeien. Hierbij kan het tot een zogenaamde verstoring van de wondgenezing komen, wat gepaard kan gaan met hevige pijn of ontstekingen,

en het kan langer duren voordat de wond gesloten is.

Voor en na een operatie bestaat er verhoogde kans dat er infecties optreden. Daarom wordt er tegenwoordig bij een heupprotheseoperatie meestal botcement gebruikt, waaraan een antibioticum is toegevoegd. Dit kan een mogelijke infectie van de prothese verhinderen.

Daaronder worden verkalkingshaarden in het weefsel rondom de heupprothese verstaan, die zich weken tot maanden na de operatie kunnen vormen. Ze leiden tot pijn en beperking van de bewegingsvrijheid – klachten die door de vervanging van het heupgewricht eigenlijk verholpen hadden moeten worden. Door het toedienen van bepaalde ontstekingsremmers, zoals indomethacine, diclofenac of ibuprofen, kan periarticulaire ossificatie worden tegengegaan. Als alternatief kan het geopereerde heupgewricht uit voorzorg en ook voor therapeutische doeleinden worden bestraald.

Bepaalde bewegingen of een val kunnen ertoe leiden dat de dijbeenkop uit de heupkom schiet – het gewricht is uit de kom. Daarbij treedt hevige pijn op en de heup kan nauwelijks worden bewogen.

Omdat het zetten van het heupgewricht een pijnlijke aangelegenheid is, gebeurt dit meestal onder narcose.

Door een infectie of door mechanische problemen kan de prothese in zeldzame gevallen al na een paar weken tot maanden na de heupprotheseoperatie loslaten in het bot. Dit uit zich door pijn en een beperking van de bewegingsvrijheid, deels ook door symptomen van een ontsteking, zoals koorts en uitputtingsverschijnselen.

Antibiotica helpen tegen de infectie, maar meestal moet de defecte heupprothese worden vervangen door een nieuwe (vervangingsoperatie).